Regisseur Norbert ter Hall over de Twentse speelfilm Hanna van Hendrik

Op een pittoreske boerderij in het Twentse Delden worden we verwelkomd door een mengeling van dierengeluiden en een muisstille crew. Op de bioscoopset van Hanna van Hendrik (2026) wordt namelijk net een erg spannende scène met een stier opgenomen. We worden meteen meegenomen in het Twentse boerderijleven. Wanneer Norbert dan eindelijk aan zijn welverdiende lunchpauze mag beginnen, interviewen we hem aan de eettafel, omringd door het jaren ‘70 decor van de boerderij. We spreken over de aankomende bioscoopfilm, gebaseerd op het succesvolle Twentse theaterspektakel

OostPact: Ha Norbert, hoe gaat het met de productie tot nu toe?

Norbert ter Hall: Het gaat eigenlijk heel goed! Vandaag is een heel easy dagje op de boerderij, al blijven dieren natuurlijk onvoorspelbaar, zoals je net hebt gezien. Gisteren was een heel ander verhaal. We filmden toen een boerenprotest met heel veel figuranten. We waren met bijna 300 mensen op set en er waren gevechten en stunts. Het was een hele happening!

OP: Waarom sprak deze productie je aan?

NH: Ik werd gevraagd om het tweede deel van de film te regisseren, dat plaatsvindt in de lente en de winter. Het eerste deel, dat zich in de zomer en de herfst afspeelt, is geregisseerd door Ineke van Houten. Ik was vooral enthousiast over de film omdat ik het verhaal zo mooi vind. Hanna van Hendrik gaat over een vrouw wier hele wereld in één klap verandert. Haar man overlijdt, maar ook de ruilverkaveling zorgt ervoor dat haar hele leven op zijn kop staat. We leven momenteel ook in een wereld waar ongelooflijk veel dingen aan het veranderen zijn en waar we constant proberen mee te bewegen. Tegelijkertijd moeten we hard werken om dicht bij onszelf te blijven. Hanna van Hendrik mag zich dan in 1971 op een boerderij in Twente afspelen, maar de emoties die Hanna ervaart zijn vandaag de dag nog herkenbaar. Het is een universeel gevoel. Zelfs de boerenprotesten waar het in de film over gaat, lijken erg op de demonstraties die vandaag de dag ook plaatsvinden.

OP: Hanna van Hendrik is een verhaal met een grote connectie met Oost-Nederland, specifiek Twente. Hoe ervaar jij dit?

NH: Ik vind dat die connectie het verhaal vooral een extra dimensie geeft! Het is heel tof dat er in de film vrijwel alleen Twents wordt gesproken en dat bijna alles in deze regio gefilmd wordt. Dat maakt de film extra authentiek. Toch zou ik Hanna van Hendrik niet per se een “Twentse film” noemen. Dat is ook niet de film die ik wil maken. Het is mijn doel om een universeel verhaal te vertellen. De omgeving en belevingswereld van een kijker kunnen heel anders zijn dan die van de hoofdpersoon in de film, maar ik vind het belangrijk dat er altijd ruimte is voor herkenning.

OP: Denk je dat de film wel extra aanspreekt bij mensen uit de regio?

NH: Natuurlijk. Als een film bij wijze van spreken in jouw straat is gefilmd, heb je daar automatisch een connectie mee. Tijdens het filmen van het boerenprotest kwamen bijna alle figuranten uit de buurt. Dat is toch wel bijzonder. Ook komen er veel mensen uit de buurt vaak “toevallig” even langs om te kijken wat er hier allemaal aan de hand is. Ik denk dat er nog nooit zoveel honden werden uitgelaten in deze straat als tijdens deze draaidagen!

OP: Merk je dat er meer crew uit Oost-Nederland aanwezig is dan je gewend bent aan bijvoorbeeld producties in de Randstad?

NH: Helaas bevindt de filmindustrie in Nederland zich nog vooral rond Amsterdam. Eigenlijk komt alleen de productieassistent uit deze buurt. Het zou heel mooi zijn om een hele crew samen te stellen met mensen uit Oost-Nederland, maar dit is helaas nog niet altijd even makkelijk.

OP: Je bent nu bijna bij de laatste draaidagen aangekomen. Wat is je het meest bijgebleven van de afgelopen weken?

NH: De protesten waren natuurlijk heel gaaf en ik vond het bijzonder om met zoveel dieren te werken, maar uiteindelijk heb ik toch het meeste genoten van het verhaal van Hanna van Hendrik. Dat raakt me gewoon heel erg. Het was ook heel gaaf om met Johanna ter Steege samen te werken. Zij was de initiatiefnemer van de theatervoorstelling. Ze komt ook uit Twente en groeide op in een boerengezin. Dat is natuurlijk als regisseur een cadeautje. Zij kent het verhaal nog veel beter dan ik.

OP: Als de film straks in de bioscoop te zien is, zul je veel reacties krijgen van het Twentse publiek. Vind je dat spannend?

NH: Absoluut! Ik hoop vooral dat ze heel trots zijn. Ik maak de film niet specifiek voor Twente, maar voor de hele wereld. Toch hoop ik wel dat de Twentenaren blij zijn met het verhaal dat over hen wordt verteld. Dat is wel iets waar je over nadenkt.

Auteur: Valérie Hoffmann